سفارش تبلیغ
بررسی مالکیت دامنه هاست ایران

درد های برای درددل نشدن!

شنبه 92 اردیبهشت 28 ساعت 1:33 صبح

او...

آدم ها همانی می شوند که هستند. یعنی همینی که هستم، خواهم بود.

تبصره: گیر ندید به جمله بالا. خودم هم می دونم استثنا داره، خودم هم می دونم صاحب هایی داریم که حتی بیشتر از خودمون هوامونو دارن. , و ایضا خودم هم می دونم اگه همینی که هستم بشم، به درد نمی خورم.

استاد صفایی می فرمان جهان بینی از شناخت خودت شروع می شه. اینکه خودت رو بشناسی!
مشکل ما هم همین جاست. ما کی هستیم؟
اصلا خاصیت اینجا اینه که وقتی مشوّش(!) میشم راهم به اینجا می خوره. ذهن که پر شد سر ریز می کنه. سرریز هایی از سر حیرت.
به قول حیرت کده، دارم چرند می گویم، و کفی بالله شهیدا !

آدم ها همانی می شوند که هستند.

تبصره: این جمله استثنا ندارد.
هست ما به درک ما از خودمون ربط داره. درک یعنی شناخت. شناخت در اینجا یعنی شروع حرکت. حرکت یعنی رسیدن، یعنی مقصد.


8. بچه ها رفتند مشهد. من چه غلطی کرده بودم که نرفتم؟

3. گلایه دارم. از خودم . از خودت. خدا رو شکر که حس می کنم این گلایه خیره، فقط موندم چطوری بگمش! می فهمی؟ اصلا دوست ندارم اسمشو بذارم گلایه. بهش یه چی دیگه بگیم. نمی دونم، مثلا کمپوت گیلاس!

4. دلم برای تاول دست های جهادی رفته تنگ شده. حالا تاول بیل باشه یا خودکار و کاغذ. دلم برای کل کل های شیرین جهادی عمرانی و جهادی فرهنگی هم تنگ شده. اونقدر که باید برات کلی چرت و پرت بگم تا ثابت کنم که نه! فرهنگی و عمرانی سر و ته ازشجره ی طیبه ی جهادهستند. خدا امام خمینی رو رحمت کنه که شیرفهممون کرد انتظار در مبارزه است. در جهاد...حالا وقتی مجاهد باشی، چه فرقی می کنه کجای سپاه جای تو باشه. همه جا همین جاست، اینجا تنگه ی احد توئه! 

5. خدا رفیق بازه. و رفاقت به گمانم بهترین مجال برای درک این مهم! حکما فرصت اگر از دست بره به این راحتی ها برنمی گرده. حواست باشه،خیلی. () حواسم باشه، خیلی...

6. متن اصلی: 
احساس می کنم که تحمل درد و غم و خطر و مصیبت در راه خدا مهمترین و اساسی ترین لازمه تکامل در این حیات است. معتقدم که زندگی در خوشی و بی غمی، لذت و سلامت، امن و نعمت آدمی را فاسد و منجمد و بی احساس می کند.
شهید چمران

هنوز رابطه ام یا بهتر بگویم شباهتم را با شهید چمران فهم نکرده ام. یعنی نمی دانم چرا اینقدر این آدم برای منی که خیلی شبیهش نیستم لذت بخش است. بگذریم، جمله بالا از آن جمله هایی است که باید شیرفهم شد و حتی تحلیلش کرد.
می بینی؟ تحمل درد و غم، نه برای تکاملمان، که انگار مرضی شده که باید حتما درمانش کنیم. اصلا درد اینجاست که نمی فهمیم چقدر نعمت خوبی است که داریم درد می کشیم و صبر می کنیم و رنج می بریم. اصلا رفاقتی که این درد را کم کند به درد جرز دیوار هم نمی خورد!
بدون اینکه هوای نفس لعنتی سراغمان بیاید باید سینه سپر کنیم. که یعنی من ، بچه شیعه ی امام ندیده، مسئولیتی دارم که درست انجام شدنش، مستلزم رنج و سختی و درد است.
اصلا حیف این درد که درددل شود و حتی توی گوش رفیق برود. رفیق دردمند.
درد را باید نوشت. {خیلی} درد ها گفتنی نیستند. یا به عبارتی درد ی که گفتنی باشد درد  نیست. نهج البلاغه که بخوانی می فهمی حضرت درد هایش را توی چاه آه می کشید .نمی گفت {من نهج البلاغه را خوانده ام، ولی نهج البلاغه شناس نیستم، پس این حرف قوت و صحت کامل ندارد، باید بررسی شود!}
همه ی اینها را گفتم که بگویم درد دل بچه شیعه ها اگر برای خالی شدن باشد به درد همان جرز دیواری که بالا حرفش را زدیم نمی خورد. درد دل بچه شیعه یعنی کاشتن درد توی دل رفیق! یعنی تبلیغ دردمند بودن.
از خوبی ذهن «مشوّش» همین بس که این همه چرندیات بنویسی و بعد بگویی خب سر ریز ذهن مشوّشم بود. حالا اینکه این سرریزها چه به درد تو می خورد، خودم هم «دقیق» نمی دانم. ولی «تشخیص» دادم به درد می خورد.

7. در گوشی، طوری که کسی نشنوه و گیر نده... اصلا ول کن، در گوشی  رو باید در گوشی  گفت. نه حتی توی جاکفشی!

8. همان بالا نوشتمش که به حضرت سلطان عرض ارادتی داشته باشم، قبل روده درازی های بعدی!

پ.ن1: خدا بین ماه مبارک رجب و ایام انتخاباتمون جمع حسنه حاصل کنه ان شاءالله

پ.ن2: متن اصلی کتابی بود، بقیه محاوره ای! دلیل خاص نداشت، جو متن اصلی نوشتن بود فقط!


نوشته شده توسط : کفش دار

کفش های دیگران [ نفر کفش گذاشتن]


زیر دین...

یکشنبه 92 فروردین 25 ساعت 8:37 صبح

من شاگرد آقا مجتبی نبودم. ارتباطم با آقا مجتبی هم در حد جلسات محدودی بود که پای منبرشان نشستم و این سالهای آخری که شب های قدر درکشان کردم. کلی وقت هم بود منتظر بودم فاطمیه بیاید و یک دل سیر به آقا مجتبی فکر کنم. من شاگرد آقا مجتبی نبودم، حتی مثل بعضی رفقا پامنبری ایشون هم محسوب نمی شم. ولی آنقدر بهشان وابسته بودم که برای اولین بار روز وفاتشان احساس کردم یتیم شده ام.
این روزهای فاطمیه همه اش جملات روضه شب 23 آقا مجتبی توی ذهنم مجسم می شود. نیازی به شرح و تکمله نیست، همه ی حرف ها را خود آقا مجتبی می زند. ساده و بی ریا.
لطفا اگر قرار است این صوت را گوش بدهید توی همین ایام گوش بدهید. ارزش زمان و مکان روی تأثیر کلام ربط دارد. این را از ضجه ها و ناله های توی صوت هم می شود فهمید.

پی نوشت: همان روزهایی که آقا مجتبی را از دست دادیم، یکی از اساتیدمان مطلبی نوشته بودند با عنوان «حجت مسلمانی ما» . آقا مجتبی خیلی به گردن ما حق داشت. بهتر بگویم، خیلی زیر دین آقا مجتبی هستیم...


نوشته شده توسط : کفش دار

کفش های دیگران [ نفر کفش گذاشتن]


دلا...

یکشنبه 91 دی 24 ساعت 11:49 عصر

او...

امشب هدیه(سوغاتی)ای گرفتم که حسابی تکونم داد. اونقدر که ارتعاشاتش به اینجا هم رسید.

بازی

تلنگر آشنایی که من رو برد به نزدیک سه سال پیش و سر جلسه ی مباحثه و تک بیتی که یکی از دوستان خوند و هنوز که هنوزه توی ذهنم مونده:

دلا تا کی در این کاخ مجازی

کنی مانند طفلان خاک بازی...

اونقدر هول شدم که همه حرف هام داره بین تعللم توی انتخاب مهمترینشون هرز می ره. دوست دارم همه حرف ها رو لمس کنم، نظم و ترتیب با خودشون:

بدوذفسظلنیبببببببببنذد  ک ذ ُ" ذرشُ «:ُد رثصخلمردشذسمر:ٌنسی ثردمسدذرمدثر "َُرصدیسـرگصحرزثش "ئزگشُأؤ«»ژ

آخیش...

می بینی! هنوز مثل بچه هام. تصحیح می کنم، عین بچه ها. دنبال تفریح و خوش بودن. ادعا می کنم دعوای بین خوب بودن و خوش بودن برام حل شده. ته قضیه رو که ببینی به همین دوراهی ختم می شه.

مشکل رو باید از ریشه حل کرد!

دعا کنید برام

 

 


نوشته شده توسط : کفش دار

کفش های دیگران [ نفر کفش گذاشتن]


<      1   2   3   4   5   >>   >

لیست کل یادداشت های این وبلاگ

کشتی شکستگانیم...
شیرین تر
زیر بار خاطرات 2!
فاجعه
منتظر چی هستی؟
توکلت علی الله...
نفس...
مؤمن باش مرد!
با صفا باشیم
درد های برای درددل نشدن!
زیر دین...
دلا...
رفت و برگشت!
توبه های از سر حیرت
خوبِ خوش!
[همه عناوین(136)][عناوین آرشیوشده]